tag:blogger.com,1999:blog-41583304886443513532012-02-16T19:18:14.218+02:00<br> <br> <br> "the conventional mind is its own prison." <br> Jeanette Wintersonmiahttp://www.blogger.com/profile/04895124062298809383noreply@blogger.comBlogger141100tag:blogger.com,1999:blog-4158330488644351353.post-45229587101494625472010-10-15T01:34:00.002+03:002010-10-15T01:49:46.665+03:00μετά από μια βουτιά στο μπλογκικό παρελθόν και την επιστροφή δύο παλιών αγαπημένων μπλογκ, η νοσταλγία επικράτησε, θόλωσε προσωρινά το άυπνο μυαλό μου και είπα να συνεχίσω να γράφω εδώ ή έστω λίγο πιο εκεί με το ίδιο προφίλ. Και αφού ετοίμασα άλλο μπλογκ (θεματικό αυτή τη φορά), άλλαξα γνώμη και αποφάσισα να το διαγράψω, να γυρίσω σελίδα και να το διαχωρίσω από αυτό που μου θυμίζει τόσο έντονα την παλιά ανέμελη ζωή (μου).<div>Αρχίζω αλλιώς, λοιπόν! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4158330488644351353-4522958710149462547?l=ka-mia.blogspot.com' alt='' /></div>miahttp://www.blogger.com/profile/04895124062298809383noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4158330488644351353.post-59533912259114875592009-05-31T21:10:00.005+03:002009-05-31T21:41:57.131+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_prvM6h8xFg0/SiLPEYXOErI/AAAAAAAAAEs/2uHcDAM54_A/s1600-h/notebook+detail.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_prvM6h8xFg0/SiLPEYXOErI/AAAAAAAAAEs/2uHcDAM54_A/s200/notebook+detail.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5342059782181098162" /></a>Το σπίτι μου είναι γεμάτο μισογραμμένα ημερολόγια τα οποία ξεκίνησα κάποτε φιλόδοξα και τα παράτησα αργότερα σε μια γωνιά νιώθοντας ότι "αυτή η φάση της ζωής μου έχει λήξει". Σε πολλά από αυτά επανήλθα αργότερα για να αφήσω ετεροχρονισμένα σχόλια, γιατί τελικά πάντα επιστρέφω με νοσταλγία σε στιγμές του παρελθόντος. Το ίδιο μάλλον έγινε και μ' αυτό το ιστολόγιο.  Το άφησα όταν ένιωσα ότι πέρασα σε άλλη φάση της ζωής μου. Και πράγματι αυτή τη φορά το πέρασμα ήταν τόσο δυνατό και καθοριστικό που τα σάρωσε όλα! Ναι, έρωτας είναι η αιτία... Από τον έρωτα αυτόν δεν νομίζω να επανέλθω, αλλά σ'αυτό το ημερολόγιο μάλλον θα ξαναγράψω. Ε, ας κρατήσω και κάτι από το παρελθόν ανοιχτό! <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4158330488644351353-5953391225911487559?l=ka-mia.blogspot.com' alt='' /></div>miahttp://www.blogger.com/profile/04895124062298809383noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4158330488644351353.post-69203105347570446782008-10-30T12:11:00.004+02:002008-10-30T12:38:30.382+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_prvM6h8xFg0/SQmNMUqjMNI/AAAAAAAAAEU/vn2qRFUauFg/s1600-h/opposites.gif"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 214px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_prvM6h8xFg0/SQmNMUqjMNI/AAAAAAAAAEU/vn2qRFUauFg/s320/opposites.gif" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262892882404258002" /></a><br />Τι έχω πάθει; Τι μου συμβαίνει; Γιατί  σε μένα; Γιατί τώρα; Και που θα πάει αυτό; Είναι τα πράγματα όπως νομίζω; Μήπως έχω στραβωθεί και δε βλέπω μπροστά μου; Α, καλά! Αυτό σίγουρα! Γιατί αλλιώς δε θα έπεφτα έτσι με τα μούτρα σε κάτι που μοιάζει τόσο έξω από μένα, τόσο διαφορετικό και άγνωστο.  Πρέπει, τελικά, να πληρώνουμε για ό,τι βλακεία έχουμε πει και σκεφτεί; Και γιατί να ισχύει πάντα το "ό,τι κοροϊδεύεις το παθαίνεις"; Και γιατί να ισχύει και το "τα ετερώνυμα έλκονται"; Έλκονται; Γιατί; Για να παιδευόμαστε; Για να παιδευόμαστε.<div>Ωραία δεν είναι;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4158330488644351353-6920310534757044678?l=ka-mia.blogspot.com' alt='' /></div>miahttp://www.blogger.com/profile/04895124062298809383noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4158330488644351353.post-9889487446534433602008-10-14T11:19:00.008+03:002008-10-14T12:34:40.930+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_prvM6h8xFg0/SPRmEslL0wI/AAAAAAAAAEM/MAHPKwYaSCU/s1600-h/littlemonsters.jpg"><span><span></span></span><img style="float:left; margin:2 5px 05px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_prvM6h8xFg0/SPRmEslL0wI/AAAAAAAAAEM/MAHPKwYaSCU/s400/littlemonsters.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256938895920845570" /></a><div><br /></div><div><br />Πριν λίγες μέρες η <a href="http://www.winnie-happydays.blogspot.com/">Winnie</a> με ανακάλεσε στην τάξη και με κάλεσε σε παιχνίδι! Ωραία! <div>Μου ζήτησε, λοιπόν, να γράψω πέντε ερωτήσεις που θα έκανα σ' ένα φιλόσοφο, σ΄έναν παλιό έρωτα, σ΄ένα μέντιουμ, σ΄ένα παιδί και τέλος στον καθρέφτη μου.<div><br /></div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;">Στο φιλόσοφο: "μήπως είμαστε αυτό που είμαστε γιατί νομίζουμε ότι είμαστε αυτό που είμαστε; ε;"</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;">Στον παλιό έρωτα: "και όλα αυτά τα κάνεις για να καταφέρεις να με ξεπεράσεις; τς! τς!"</span></div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;">Στο μέντιουμ: "καλά, και περιμένεις να σε πιστέψω;"</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;">Στο παιδί: "ξέρεις πώς πάμε στο Βυθό του Μπικίνι;"</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;">Στον καθρέφτη μου: "Πώς αντέχεις; πώς;"   </span></div><div><br /></div><div>Και τώρα ποιον να καλέσω που είμαι μια τεμπέλα ακοινώνητη και δεν έχω φίλους; κλάπς! Και όσοι ξέρω και μ'αρέσουν έχουν ήδη παίξει; κλαπς! Αχ! αν περάσει κανείς από εδώ και θέλει, ας αυτοπροσκληθεί! </div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">*σ' ευχαριστώ Winnie!</span></span></div><div><br /></div><div><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4158330488644351353-988948744653443360?l=ka-mia.blogspot.com' alt='' /></div>miahttp://www.blogger.com/profile/04895124062298809383noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4158330488644351353.post-77037585480328253292008-09-15T12:14:00.004+03:002008-09-15T12:52:52.789+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_prvM6h8xFg0/SM4wO9-2QsI/AAAAAAAAAEE/1uNPgpyICMs/s1600-h/arrow.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 135px; height: 155px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_prvM6h8xFg0/SM4wO9-2QsI/AAAAAAAAAEE/1uNPgpyICMs/s400/arrow.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5246183649647674050" border="0" /></a><br />Λέω σιγά σιγά να επιστρέψω. Δεν ξέρω ακριβώς από πού, γιατί δεν έφυγα και καθόλου. Δεν ξέρω τι ακριβώς κάνω, αλλά ο χρόνος μου τρέχει σαν νερό, δεν προλαβαίνω να κάνω ούτε τα μισά από όσα θέλω ή πρέπει και είμαι συνεχώς σε μια κατάσταση πανικόβλητης απραξίας. Και ξαφνικά ο Αύγουστος έχει τελειώσει (προ πολλού όπως έμαθα), κοντεύει να τελειώσει κι ο Σεπτέμβρης και αν συνεχίσει μ'αυτό το ρυθμό θα φτάσουν Χριστούγεννα και δεν θα το πάρω χαμπάρι. Είμαι τελείως ξεκούρδιστη! Να φταίει ότι δεν έχω ακούσει μέχρι τώρα ούτε ένα "άντε, και καλό χειμώνα" καθώς τσουγκρίζουμε τα τσίπουρα και τα μοχίτο; 'Ισως, γιατί άλλες χρονιές που τα άρχιζα αυτά για σπάσιμο από τα μέσα Αυγούστου τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα και έμπαινα σε ρυθμό γρηγορότερα. Φέτος για πρώτη φορά ήμουν ήδη στην πόλη όταν μου τηλεφώνησε τ'αφεντικό για να μου πει ότι η χρονιά αρχίζει, πήγα ήδη οικειοθελώς από κει τρεις τέσσερις φορές για να τα πούμε από κοντά, κι όμως... δεν... Να αρχίσω γιόγκα και διαλογισμό μπας και έρθει το μυαλό μου στη θέση του; να γίνω κι εγώ γκουαρανά τζάνκι; Να πάρω σβάρνα τους γιατρούς να δω γιατί σέρνομαι από δω κι από κει σαν την άδικη κατάρα; Να οργανώσω μια σεάνς να μου πουν αν όλο αυτό οδηγεί κάπου; Πείτε μου τι θα με βοηθήσει; Στο μεταξύ ζω διάφορες σουρεάλ καταστάσεις οι οποίες τονίζουν ακόμη περισσότερο την αίσθηση ότι ζω μια παραίσθηση, καθώς δεν είναι δυνατόν να ακούω-λέω-σκέφτομαι-μαθαίνω τέτοια πράγματα! Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4158330488644351353-7703758548032825329?l=ka-mia.blogspot.com' alt='' /></div>miahttp://www.blogger.com/profile/04895124062298809383noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4158330488644351353.post-84825153196596068832008-08-08T17:49:00.003+03:002008-08-08T18:31:02.917+03:00έχω δυο φίλες με το ίδιο όνομα. Πέρα από το όνομα δεν έχουν τίποτε άλλο κοινό. Είναι τελείως, μα τελείως διαφορετικές. Αυτήν την εβδομάδα πέρασα δύο ξεχωριστές μέρες με τις Α. Η μία έφευγε από την πόλη και η άλλη ερχόταν. Κάναμε πάνω κάτω τα ίδια πράγματα και με τις δυο, αλλά ήταν τόσο διαφορετικά! Δύο τελείως διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετική ατμόσφαιρα, άλλες συζητήσεις, άλλες απόψεις και στάσεις ζωής, άλλα γούστα στο φαγητό, τα ρούχα, τους άντρες, άλλες προτεραιότητες στη ζωή. Κι εγώ δένω τόσο καλά και με τις δυο. Τις καταλαβαίνω και με καταλαβαίνουν αν και αμφιβάλλω για το αν θα καταλάβαινε η μία την άλλη! Σαν να είμαι κάπου ανάμεσα, να πατάω σε δυο βάρκες. Πάντα ένοιωθα έτσι. Ανάμεσα σε δύο κόσμους. Στον κόσμο των μεγάλων και των μικρών, των δημοφιλών και των νερντς, των προχωρημένων και των συντηρητικών, των απερίσκεπτων και των δειλών. Ανήκω σε δύο πλευρές και δεν ανήκω σε καμία. Άλλοτε νοιώθω καλά μ'αυτό, άλλοτε νοιώθω ασχημάτιστη και βαρετή. Κάποτε νόμιζα ότι μεγαλώνοντας θα ήταν πιο ξεκάθαρες οι επιλογές μου, πιο ολοκληρωμένη η προσωπικότητά μου -ό,τι κι αν σήμαινε αυτό. Τελικά μάλλον αυτό το αντιφατικό κουβάρι με χαρακτηρίζει περισσότερο από την ξεκάθαρη εικόνα που νομίζουν κάποιοι ότι έχουν για μένα.<br />Και μου φαίνεται εξαιρετικά εκνευριστικό να ισχυρίζεται οποιοσδήποτε ότι με ξέρει και μάλιστα καλά! Τι ξέρεις, ρε; Αυτά που ούτε εγώ δεν έχω καταλάβει ως τώρα;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4158330488644351353-8482515319659606883?l=ka-mia.blogspot.com' alt='' /></div>miahttp://www.blogger.com/profile/04895124062298809383noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4158330488644351353.post-44901267449180678422008-08-02T01:45:00.004+03:002008-08-02T12:26:03.326+03:00<div style="text-align: right;"><div style="text-align: left;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_prvM6h8xFg0/SJOTD9z_OXI/AAAAAAAAAD0/B6jgBeqCO6A/s1600-h/devotion.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_prvM6h8xFg0/SJOTD9z_OXI/AAAAAAAAAD0/B6jgBeqCO6A/s400/devotion.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5229685288648784242" border="0" /></a><br />... για εφτά χρόνια, μία νύχτα, μία ζωή<br /><br /><span style="font-size:85%;">(<span style="font-size:78%;">κάποιες ώρες μετά</span>: η δεύτερη νύχτα το χαλάει ρε γαμώτο! γιατί δεν ξέρω που να σταματάω;)</span><br /></div><span style="font-size:78%;"><br />η φωτογραφία: <span style="font-style: italic;">The Deep Devotion of Veronica </span>του Jan Saudek</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4158330488644351353-4490126744918067842?l=ka-mia.blogspot.com' alt='' /></div>miahttp://www.blogger.com/profile/04895124062298809383noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4158330488644351353.post-89869459321628719362008-07-29T21:30:00.006+03:002008-07-29T23:50:47.436+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_prvM6h8xFg0/SI-CgINe9KI/AAAAAAAAADs/rPLtqCxmzWQ/s1600-h/sea2.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_prvM6h8xFg0/SI-CgINe9KI/AAAAAAAAADs/rPLtqCxmzWQ/s400/sea2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5228541180871898274" border="0" /></a><br /><br /><br /><br />Τι είναι μια βδομαδούλα; μια σταλιά χρόνος. Έτσι περνάει, χωρίς να το καταλάβεις. Κάτι σαν ένα κενό στο χρόνο όπου βουτάς και βγαίνεις αναζωογονημένη. Σαν να βούτηξες στα παγωμένα νερά του αγαπημένου σου νησιού! Και γυρνάς στην πόλη, όπου τελικά ο χρόνος δεν σταματάει ποτέ. Και δε σε περιμένει κιόλας! κι αναρωτιέσαι "τι μου λέτε, πότε έγιναν όλα αυτά βρε παιδιά;"<br />Έγιναν όσο εσύ έτρωγες φρέσκες ψαρούκλες σχεδόν κάθε μέρα, όσο τελείωνες σχεδόν δυο βιβλία, όσο πήγαινες σε σχεδόν δυο συναυλίες, όσο αποκτούσες σχεδόν τέλειο μαύρισμα, όσο είχες χάσει τόσο την αίσθηση του χρόνου που έκανες σχεδόν ένα τρίλεπτο να απαντήσεις στην ερώτηση "πόσο του μηνός έχουμε;", όσο συνδύαζες σχεδόν όλα τα αέρινα φορέματά σου με την ψάθινη καπελαδούρα, όσο οδηγούσες σε όλους σχεδόν τους κατσικόδρομους για να βουτήξεις σε όοολες τις αγαπημένες παραλίες, όσο δοκίμαζες σχεδόν όλα τα αμυγδαλωτά για να αποφασίσεις ποια είναι, επιτέλους, τα καλύτερα...<br /><br />Αχ! μήπως τελικά μια βδομαδούλα είναι λίγη; λέω να πάρω άλλη μία αργότερα γιατί έχω αφήσει κάποια πράγματα στη μέση...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4158330488644351353-8986945932162871936?l=ka-mia.blogspot.com' alt='' /></div>miahttp://www.blogger.com/profile/04895124062298809383noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4158330488644351353.post-80856454207889735632008-07-16T22:18:00.008+03:002008-07-16T23:32:22.880+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_prvM6h8xFg0/SH5Y_Gg61OI/AAAAAAAAADE/-N_cfs3CLKk/s1600-h/pink+pullover.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 297px; height: 314px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_prvM6h8xFg0/SH5Y_Gg61OI/AAAAAAAAADE/-N_cfs3CLKk/s400/pink+pullover.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223710458900042978" border="0" /></a><br />Τα έχω αφήσει όλα στη μέση. τα ρούχα θα σαπίσουν στο πλυντήριο. δεν έχω πλύνει και το φουστάνι για την Παρασκευή. σκούπισα αλλά δεν σφουγγάρισα. ούτε λόγος για ξεσκόνισμα. ίσως και να μην οργανώσω τίποτα για την Παρασκευή. αφού όποτε το κάνω το μετανιώνω. δεν έχω όρεξη.<br />Πέρασα άπειρες ώρες ψάχνοντάς τον. Εχθές και προχτές στα στέκια. Σήμερα στο νετ. Κάνω σαν 15χρονο. κι αν τον βρω, τι; θα του πω κάτι; θα μάθω κάτι παραπάνω; τίποτα ουσιαστικό.<br />Κι ακόμη χειρότερα όσο ψάχνω μάταια αυτόν, βρίσκω ανθρώπους που τους έχω χάσει από καιρό. και γίνομαι λαθρεπιβάτης των σκέψεών τους.<br />Ας είχα μια φίλη που να μπορούσα να της πω: πάμε να γυρίσουμε όλα τα μαγαζιά να τον πετύχουμε κάπου, υπόσχομαι αν τον δω να του μιλήσω! απλά. αθώα. παιχνιδιάρικα ίσως. αλλά τώρα και να έβγαινα, η μούρη μου έχει κρεμάσει από τη θλίψη, τα μάτια μου είναι πρησμένα. άστο. δεν το έκανα όταν ήταν μπροστά, τώρα τι θέλω και παιδεύομαι;<br />Σαν τους έρωτες του γυμνασίου. που περιμέναμε το διάλειμμα για να δούμε τον "έρωτα" από το άλλο τμήμα. και κόβαμε βόλτες πάνω κάτω στην αυλή με την κολητή και καταστρώναμε σχέδια και τίποτα δεν κάναμε τελικά. ούτε μια κουβέντα. ποτέ. ενώ κι ο άλλος ήξερε. μετά από χρόνια είδα έναν απ' αυτούς τους "έρωτες" τυχαία στο δρόμο και έννιωσα τόση θλίψη! υποσχέθηκα να μην αφήσω ξανά την αμηχανία του πρώτου βήματος να μου στερήσει το μετά.<br /><br />Κι όμως τώρα, είμαι ξανά στα ίδια: 15 χρονών, τσιμπημένη από μακριά, να τρέφομαι με εκείνη τη ματιά του για μέρες και όταν δεν είναι πλέον αυτό αρκετό, να πέφτω σ'απελπισία.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Ελπίζω αύριο να ξυπνήσω κεφάτη, να ντυθώ ωραία, να κατέβω για βόλτα στην πόλη και να μην με νοιάζει καθόλου. Και τότε να τον συναντήσω!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4158330488644351353-8085645420788973563?l=ka-mia.blogspot.com' alt='' /></div>miahttp://www.blogger.com/profile/04895124062298809383noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4158330488644351353.post-71087446748981120902008-07-14T01:26:00.003+03:002008-07-14T01:48:13.539+03:00Αυτή η γλυκιά κούραση όταν γυρνάς στο σπίτι μετά από ταξίδι... Πάντα μου φέρνει στο μυαλό την πρώτη φορά που γύρισα μόνη μου από διακοπές στο νησί. Να μπαίνει το ΚΤΕΛ στην πόλη και να είναι η Θεσσαλονίκη τόσο άσχημη και τόσο όμορφη την ίδια στιγμή. Και να νοιώθω μια νοσταλγία ανάμικτη, για την πόλη μου και για το νησί μαζί. Κυρίως για το νησί που μου είχε μάθει για λίγο καιρό ότι μπορείς να ζεις κι αλλιώς!<br />Τώρα, μόλις γύρισα από το βουνό, αλλά η αίσθηση είναι η ίδια!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4158330488644351353-7108744674898112090?l=ka-mia.blogspot.com' alt='' /></div>miahttp://www.blogger.com/profile/04895124062298809383noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4158330488644351353.post-33177542906026032112008-07-09T21:25:00.010+03:002008-07-09T23:16:31.351+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_prvM6h8xFg0/SHUci30OjYI/AAAAAAAAACk/mRKfd7ioezU/s1600-h/kalokairinivradia.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_prvM6h8xFg0/SHUci30OjYI/AAAAAAAAACk/mRKfd7ioezU/s400/kalokairinivradia.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221110728430095746" border="0" /></a><br /><div style="text-align: left;">Ωραία βραδιά η χθεσινή! Τόλμησα (υπέρβαση τρομερή σας λέω!) και πήγα μόνη μου σε μια συνάντηση όπου δεν ήξερα κανέναν! Σε όλη τη διαδρομή σκεφτόμουν πόσο νερντ είμαι, και γιατί δεν πηγαίνω στους Pink Martini καλύτερα που θα δω και κανά γνωστό, και αν δε μου μιλήσει κανείς και κάθομαι σα το χαζό μόνη μου, και μήπως να στρίψω από δω να γυρίσω σπίτι... συνέχισα μέχρι το Bazaar με τον αυτόματο πιλότο και μπήκα μέσα με χαμόγελο είμαι-αμήχανη-αλλά-θέλω-να-πιστεύω-ότι-δε-μου-φαίνεται.<br /></div>Δε μετανιώνω καθόλου τελικά! Μάλλον έπρεπε να έχω πάει από καιρό στις συναντήσεις! Πολλά "απελευθερωμένα" βιβλία (πήρα κι εγώ ένα κι άφησα ένα ακόμη), πολύ κέικ (δεν έφαγα, ντρεπόμουν), κρασάκι (ε, ήπια να χαλαρώσω), ωραία ατμόσφαιρα!<br />Και πάνω απ' όλα ωραίοι άνθρωποι, με μεράκι και χιούμορ. Πολύ καταδεκτικοί και φιλόξενοι. Και καθόλου νερντς! Χαίρομαι που τους βρήκα!<br />Στη συνέχεια είπα να μην το παίξω καθόλου δύσκολη κιουρία και πήγα μαζί τους σε μία υπαίθρια έκθεση φωτογραφίας στη Ζεύξιδος. Ένα ευρωπαϊκό αεράκι μου δρόσισε το πρόσωπο και αναφώνησα "ώ, τι έκπληξις! κι εσείς εδώ?" σε γνωστούς μου που περιφερόταν στον πεζόδρομο με το mojito στο χέρι.<br />Τελικά είμαστε αρκετοί εκεί έξω, πρέπει να τολμώ πιο συχνά!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4158330488644351353-3317754290602603211?l=ka-mia.blogspot.com' alt='' /></div>miahttp://www.blogger.com/profile/04895124062298809383noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4158330488644351353.post-68543131888306712762008-07-07T16:08:00.004+03:002008-07-07T17:27:15.369+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_prvM6h8xFg0/SHInqaB5zRI/AAAAAAAAABc/YmG17Pa02mw/s1600-h/%CF%86%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CF%82.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_prvM6h8xFg0/SHInqaB5zRI/AAAAAAAAABc/YmG17Pa02mw/s200/%CF%86%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CF%82.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220278527571119378" border="0" /></a><br />Τα καλοκαίρια περνάνε βασανιστικά αργά. Απλώνονται μπροστά μου ατελείωτα, ξεδιπλώνονται σε μήνες, εβδομάδες και μέρες τις οποίες εγώ δεν ξέρω τι ακριβώς να τις κάνω. Από μικρή το ένιωθα το καλοκαίρι σαν μια δύσκολη περίοδο μοναξιάς, απραξίας και βαρεμάρας. Και να φανταστεί κανείς πως διάλεξα επάγγελμα που μου δίνει τη δυνατότητα να κάαααθομαι τρεις- τέσσερις μήνες το καλοκαίρι! Βέβαια, το χειμώνα, εκεί κατά τον Ιανουάριο, Φεβρουάριο, που έχω πήξει στη δουλειά, ονειρεύομαι έναν υπέροχο δημιουργικό Ιούνη στη διάρκεια του οποίου θα κάνω πράξη όλες τις δημιουργικές ιδέες που μου έρχονται στο μυαλό το χειμώνα. Κατασκευές, ρούχα, μαγειρέματα, οργάνωση του σπιτιού, μουσικές, βιβλία, φίλοι στο σπίτι, άρθρα από περιοδικά και εφημερίδες που δεν έχω προλάβει να διαβάσω, ταινίες, DVD, μία τεράστια νοερή λίστα όσων θα ήθελα να είναι η ζωή μου "αν είχα χρόνο". Και κάθε, μα κάθε χρονιά, όταν έχω το χρόνο, χάνω αυτή τη ρημάδα τη λίστα! Κάπου την καταχωνιάζω και αντί να αρχίσω να κάνω όσα θα ήθελα, περνάω ώρες χαζεύοντας! Κυριολεκτικά χαζεύοντας! Μετά την πρώτη βδομάδα της (αναγκαστικής) άδειας, αρχίζω να το χάνω το παιχνίδι. Νοιώθω ότι η βραδύτητα κατακλύζει την ύπαρξή μου, βουλιάζω σε ένα βούρκο βαριεστημάρας και νωθρότητας. Και άντε να το πεις αυτό σε έναν λογικό άνθρωπο και ιδιαίτερα σε σκληρά εργαζόμενο! Θα σε φτύσει και με το δίκιο του! Ακούω, λοιπόν, τις φίλες να μιλάνε για τις δυσκολίες και την κούραση στη δουλειά και τις κρυφοζηλεύω! Κι όταν με ρωτάνε, καλά εσύ τι κάνεις όλη μέρα; δεν ξέρω πού να κρυφτώ! Ντρέπομαι για την αδράνειά μου! Για τον άπλετο χρόνο που σπαταλάω. Σαν να τον στερώ από κάποιον που θα μπορούσε να τον αξιοποιήσει καλύτερα...<br />Να φταίει που ποτέ δεν κατέγραψα αυτή τη ρημάδα τη λίστα μες το καταχείμωνο; Ίσως. Να θυμηθώ να το κάνω του χρόνου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4158330488644351353-6854313188830671276?l=ka-mia.blogspot.com' alt='' /></div>miahttp://www.blogger.com/profile/04895124062298809383noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4158330488644351353.post-81573984287594432382008-07-02T23:28:00.002+03:002008-07-03T00:23:37.779+03:00ε, λοιπόν, λέω να κάνω την αρχή. Είναι πιο δύσκολο από ότι φανταζόμουν. Δεν έχω και θέμα... ξέρω ότι δε με διαβάζει και κανείς... δεν είναι εύκολο να γράφεις χωρίς να απευθύνεσαι σε κάποιον! Ακόμη και όταν πιο μικρή έγραφα ημερολόγιο, έγραφα με την κρυφή (και κάπως διαστροφική) ελπίδα πως κάποιος θα κρυφοκοιτάξει το ημερολόγιό μου. Κάπως έτσι κι εδώ, δεν μπορεί όλο και κάποιος θα πέσει πάνω μου κάποια στιγμή! Ως τότε ελπίζω να έχω βρει ένα ρυθμό, ένα στιλ βρε αδερφέ! Θα δείξει!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4158330488644351353-8157398428759443238?l=ka-mia.blogspot.com' alt='' /></div>miahttp://www.blogger.com/profile/04895124062298809383noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4158330488644351353.post-43715803290003045762008-06-27T14:17:00.001+03:002008-06-27T14:23:21.247+03:00δοκιμή είπαμε!<span style="font-size:130%;"> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4158330488644351353-4371580329000304576?l=ka-mia.blogspot.com' alt='' /></div>miahttp://www.blogger.com/profile/04895124062298809383noreply@blogger.com0